YOLCULUK

Orda, bir köy var uzakta. O köy bizim köyümüzdür.

En küçüklüğümüzden beri hep özlem işlendi beynimize sanki. Uzakların güzel olduğu ve özlenmesi gerektiği… Doğru belki de, elimizde olmayan hep çekiciydi.

Bu yanılgıdan kurtulmak gerek. Şuanın, burasının en güzel olduğunu, sorunlarımızdan kurtulmak için bir yerlere gitmememiz gerekmediği sadece içimize dönerek sorunlarla yüzlememiş gerektiği… Sabah sabah ağır cümleler, ağır düşünceler.

Ben, halbu ki, bugün İstanbul’a gidiyorum ve biliyorum ki ‘ Bilet parası kadardır uzaklık.’  Buna rağmen, gitmek için can atıyorum. Eski arkadaşımı göreceğim, onunla katıla katıla güleceğim için heycanlıyım. Meterolojinin sağnak yağış uyarılarını umursamıyorum. Ne kadar yağmur yağarsa yağsın gezmeyi planlıyorum. Kendimi alışverişe vereceğim. Valizmi yarısı boş götürüyorum, tıka basa dolu getirebilmek için 🙂

Sol tarafımda, yaklaşık 2 metre açığımda valiz. Dönüp dönüp ona bakıyorum. Gülümsüyorum. Bana mutluluk getir yolculuk. Bana eğlence getir İstanbul. Ve bende bunların kalmasını sağla hayat.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s